Foto: NK Baanwielrennen

Het is weer koers. Nou ja, ik ben mega blij dat ik na een jaar met blessureleed en vier maanden nauwelijks kunnen trainen toch mee kan doen met het NK baan. Uitkomen om mijn favoriete onderdeel, de sprint, zit er nog niet in. Maar andere onderdelen gaan wel lukken. Dus een mooie kans om nieuwe wedstrijdervaringen op te doen. Dus tussen kerst- en oud & nieuw was het dan zo ver.

Achtervolging
Dag 2 (Dag 1 reed ik geen onderdelen) stond voor mij in het teken van de achtervolging. Dit is een tijdrit over drie kilometer (filmpje). Ik reed nog niet eerder in wedstrijdverband een achtervolging. Om niet helemaal de plank mis te slaan heb ik in een klein aantal trainingen de belangrijkste principes van de achtervolging geleerd. In de training kwam ik al eens tot een tijd van 04:09. Samen met Carolien bepaalde we dat een tijd van 04:07 op het NK haalbaar moest zijn.

De dagen voor het NK voelde ik me behoorlijk beroerd. Verkouden, verhoging, keelpijn, heel erg moe. Je kent het wel. Op de dag zelf liep ik nog met een thermometer rond om te checken of de verhoging geen koorts werd. Het inrijden op de rollen ging erg moeizaam. Maar toch stelde ik alles in het werk om mijn lijf in de ‘actie-modus’ te krijgen. Het resultaat een mooie 10e plek om mijn eerste NK achtervolging met een tijd waarmee ik mijzelf en de begeleiding verraste. Ik zet een 04:01:899 op de klok. Even leefde ik op een ‘roze wolk’.

Foto: Jos Tusveld

Keirin
De volgende dag stond de keirin op het programma. Een sprintonderdeel waar ik wel aan mee kon doen. Helaas verliep deze dag voor mij vrij dramatisch. De 1e serie reed ik redelijk, maar finishte als derde. Waardoor ik niet geplaatst was voor de finale, want alleen de eerste 2 gingen door. Dan is er alsnog de mogelijkheid om via een herkansing in de finale terecht te komen. De herkansing was voor mij van korte duur. Ik werd gediskwalificeerd voor het voorbij rijden van de achteras van de derny. Een discutabele diskwalificatie, maar de regel is dat het niet mag. Zo belande ik dus in de kleine finale, waarin ik alle zeilen bij moest zetten om op de fiets te blijven. Het was een zenuwachtige rit. Helaas finishte ik als 11e in het totaal klassement. Een voor mij heel slechte klassering, waar ik dan ook zeker niet tevreden mee ben. Hopelijk kan ik komend jaar weer meer keirins rijden en ervaring op doen om er volgend jaar meer uit te kunnen halen.

Scratch
De laatste dag van het NK deed ik nog mee aan de scratch. Er stond een erg sterk rennersveld klaar om hard te knallen. Bijna alle bekende namen en zeker ook kanshebbers op een titel stonden aan de start. Van te voren stond wel vast dat ik geen kans maakte op een medaille. Dus had ik mijzelf voor genomen toch in ieder geval in één ontsnapping erbij te zitten of er zelf een aan te gaan. Dat lukte. Vrij snel in de wedstrijd ontstond er een kleine ontspanning waar ik bij kon aansluiten. Helaas hield het maar kort stand en zat ik weer snel ik het peloton. Hier moest ik daarna oplettend rijden en snel reageren om alle aanvallen van de kanshebbers bij te houden en toch een leuke uitslag te rijden. Ik heb werkelijk de longen uit mijn lijf gereden voor een 11e plek. Met deze plek ben ik heel tevreden.

Terugblik en een nieuw jaar
Afgelopen jaar stond min of meer in het teken van een vervelende knieblessure. Het gaat gelukkig weer de goede kant op. Met maar twee baanwedstrijden in de benen ben ik toch naar het NK gegaan om ervaring op te doen en aan andere vaardigheden te werken die je als sporter ook nodig hebt. Zoals bijvoorbeeld mentale voorbereiding, balans tussen spanning en relaxen etc. Ik ben dankbaar dat ik er heb mogen rijden. Het was prettig om te merken dat ik in staat was mijn focus te verleggen en me daardoor toch ben blijven ontwikkelen. Ik hoop komend jaar volledig blessurevrij te worden en weer lekker op de weg en op de baan te koersen.

Ik heb ontzettend veel zin in een jaar vol trainingen en wedstrijden met Team SVA!

Alle begeleiding en renners ontzettend bedankt voor jullie steun en support in 2011.

Als eerst stond de scratch op het programma. Ik reed goed gepositioneerd en oplettend. Natuurlijk mis ik nog de kracht en inhoud om het af te maken, maar ik heb er vertrouwen in dat het wel weer komt. Bij de puntenkoers lukte het zowaar om nog wat puntjes mee te pakken. In de afvalkoers heb ik een strategie geprobeerd. Nadat ik door had hoe dat ging vond ik het mooi geweest en liet ik me uit de wedstrijd zakken. Mijn benen waren te moe om nog goede controle te hebben. En een ding wil ik nu absoluut vermijden, pijn aan mijn knieën.

Al met al ben ik erg blij met mijn eerste wedstrijd van het seizoen. Geen goede klasseringen, maar wel pijn vrij en met veel plezier gereden. Heerlijk.

“Bij armoede bekruipt mij altijd een groot gevoel van onrechtvaardigheid waar bijna altijd de kinderen het grootste slachtoffer van zijn.”

Lees meer op de blog van Compassion

Om de ontwikkeling van onze explosieve kracht inzichtelijk te maken doen we regelmatig een kleine test volgens vastgelegd protocol. Een interessant gebeuren en vandaag was het weer zo ver. Nadat we voor deze training onze warming-up hadden uitgevoerd kon de test beginnnen. Al snel bleek dat mijn explosiviteit op de eerste 30 meter niet veel geleden heeft onder mijn gedwongen stop. Er is geen echte progressie gemaakt, maar ik ben ook niet achteruit gegaan. Een hele opluchting moet ik bekennen. Ik maakte me daar best wat zorgen over. Hoe ik er voor sta op alle andere facetten van het sprinten is me nog een raadsel. Maar desondanks geeft dit kleine opstekkertje een mooie dosis moraal. De sprintbenen zijn weer in ontwikkeling.