NK baan 2011: het is weer koers

Foto: NK Baanwielrennen

Het is weer koers. Nou ja, ik ben mega blij dat ik na een jaar met blessureleed en vier maanden nauwelijks kunnen trainen toch mee kan doen met het NK baan. Uitkomen om mijn favoriete onderdeel, de sprint, zit er nog niet in. Maar andere onderdelen gaan wel lukken. Dus een mooie kans om nieuwe wedstrijdervaringen op te doen. Dus tussen kerst- en oud & nieuw was het dan zo ver.

Achtervolging
Dag 2 (Dag 1 reed ik geen onderdelen) stond voor mij in het teken van de achtervolging. Dit is een tijdrit over drie kilometer (filmpje). Ik reed nog niet eerder in wedstrijdverband een achtervolging. Om niet helemaal de plank mis te slaan heb ik in een klein aantal trainingen de belangrijkste principes van de achtervolging geleerd. In de training kwam ik al eens tot een tijd van 04:09. Samen met Carolien bepaalde we dat een tijd van 04:07 op het NK haalbaar moest zijn.

De dagen voor het NK voelde ik me behoorlijk beroerd. Verkouden, verhoging, keelpijn, heel erg moe. Je kent het wel. Op de dag zelf liep ik nog met een thermometer rond om te checken of de verhoging geen koorts werd.

Heerlijk: pijn in de benen en 1500 meter kuchje

Pijn in de benen en een irritant 1500 meter kuchje. Heerlijk. Ik heb er nog nooit eerder zo van genoten. Gisteren stond de Superpopulaire in Apeldoorn op het baanprogramma. Mijn eerste wedstrijd sinds maanden. Door een vervelende en langdurige knieblessure heb ik nog geen wedstrijd gereden dit seizoen. Tot gisteren. Ik reed mee met de duurrensters. Echt sprinten durf ik nog niet aan. Te hoge piekbelasting.

Als eerst stond de scratch op het programma. Ik reed goed gepositioneerd en oplettend. Natuurlijk mis ik nog de kracht en inhoud om het af te maken, maar ik heb er vertrouwen in dat het wel weer komt. Bij de puntenkoers lukte het zowaar om nog wat puntjes mee te pakken. In de afvalkoers heb ik een strategie geprobeerd. Nadat ik door had hoe dat ging vond ik het mooi geweest en liet ik me uit de wedstrijd zakken. Mijn benen waren te moe om nog goede controle te hebben. En een ding wil ik nu absoluut vermijden, pijn aan mijn knieën.

Al met al ben ik erg blij met mijn eerste wedstrijd van het seizoen. Geen goede klasseringen, maar wel pijn vrij en met veel plezier gereden. Heerlijk.

“Mijn talent is hard fietsen.” [Gastblog]

Birgitta Roos is baanwielrenster. Ze reed verschillende NK’s en wedstrijden in het buitenland. Birgitta heeft een hekel aan onrecht en gebruikt wielrennen om daar tegen te vechten.

“Bij armoede bekruipt mij altijd een groot gevoel van onrechtvaardigheid waar bijna altijd de kinderen het grootste slachtoffer van zijn.”

Lees meer op de blog van Compassion

Herstellen van een blessure is ook een vak

Na mijn laatste positieve berichten over het herstel van mijn blessures gaat het helaas toch weer minder. Nog steeds weet ik niet precies waar de blessure door is ontstaan en hoe deze is op te lossen.
Gelukkig heb ik nu wel begeleiding van Edwin Achterberg (Sportmax) en van Joep Kamphuis fysio van Team SVA. Ik ben veel bezig met excentrische krachttraining om zo beter belastbaar te worden. Vooralsnog maak ik veel progressie in de krachttraining, maar helaas gaat het fietsen nog steeds niet lekker. Er zijn dagen waarop ik mijn fiets aan de kant wil gooien. Ondanks die dagen ben ik nog steeds gemotiveerd om te herstellen en weer wedstrijden te gaan rijden. De kans dat het nog dit jaar zal zijn wordt steeds kleiner, helaas. Ik richt me daarom op dit moment alleen op het herstel en plan verder nog niets.